.

.

niedziela, 6 listopada 2011

Samotność - Anna Achmatowa

Anna Achmatowa
Samotność

Tylekroć we mnie rzucano kamieniem,
Że teraz ciosu czekam już bez trwogi.
I nawet potrzask ma smukłe zwieńczenie,
Jest niby wieża pośród wież wysokich.
Wdzięczność mam dla tych, co go zbudowali.
Niech ich ominie smutek i cierpienie.
Stąd wcześniej widzę, gdy się świt zapali,
Tu świecą słońca ostatnie promienie.
Często do mego pokoju, łopocąc,
Wlatują wichry przybyłe z północy
I gołąb z ręki dziobie mi pszenicę.
A nie skończoną przeze mnie stronicę,
Pełna spokoju nieziemskiego, lekko
Muza dopisze swoją smagłą ręką.

Anna Achmatowa
tłum. Eugenia Siemaszkiewicz

1 komentarz:

  1. ANNA ACHMATOWA - POETKA GŁĘBOKIEJ, TRAGICZNEJ LIRYKI... PRZEJMUJĄCY, WIELKI WIERSZ 'TOAST POŻEGNALNY" ODZIERA NAS ZE ZŁUDZEŃ.CZŁOWIEK JEST SŁABY, OKRUTNY I NIEGODZIWY - KIEDY ODCHODZI OD BOGA LUB KIEDY OPUŚCI GO BÓG...
    S.T.

    OdpowiedzUsuń