.

.

piątek, 14 lutego 2014

O wysokim księżycu - Kazimierz Wierzyński

 O wysokim księżycu

Prześwietlij mię na wylot swoją drżącą smugą,
Po promieniu mię prowadź wysoko i długo,
Chmurami mię opowij i unieś, jak w wianku,
W prześcieradle twej tęczy, umarły kochanku.

Wabią mię twoje oczy szkliste i zielone,
W oknach cicho, jak obłok zatrzymany, płonę,
Owinięta w wilgotnych twoich pajęczynach,
Patrzę, jak błądzisz w górze, siadasz na kominach.

Ciemność, ciemność naokół i światło na licu
Niesiesz dla mnie, mój słodki, wysoki księżycu,
Światło, co mię usypia, ciemność, co kołysze
W spokój senny, bezdenny i nieziemską ciszę.

Kazimierz Wierzyński

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz