.

.

piątek, 9 października 2015

Kiedy stoi twarzą do ściany - Bogdan Ostromęcki

Sigillaria elongata
* * *

Kiedy stoi twarzą do ściany
tak blisko jakby ją chciał uściskać

rozsuwają się pęknięcia muru
rdzawe rysy pulsujących naczyń
rozdzielają łączą nowe lądy
wydźwignięte z niepamięci
z dna bezsennych mórz
sigillaria splątane lasy losów
stają się jednością
wszystkie naraz
w mgnieniu oka
powrót
poprzez wszystkie trwogi zachwyty
wszystkich istot żywych
do pierwszego dnia
gdy owoce pokus doskonałych
jabłka z wiadomego drzewa
biją głucho w ziemię
deszcz grad
werbel

w mgnieniu oka
grom
rozłupana kość ciemności
na nowo urodzony chaos

kiedy jeszcze stoi
pod ścianą

Bogdan Ostromęcki

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz