Kiedy dziewczyny, którym przynosimy kwiaty - Aleksander Nawrocki

Egon Schiele - Para: Egon i Edith Schiele - 1915

***

Kiedy dziewczyny, którym przynosimy kwiaty
i dłoń podajemy w rękawiczce
z jedwabiu nieba,
idą do łóżka z nienawistnymi nam mężczyznami
to z początku boli
Później patrzymy już spokojniej
jak rodzą nie nasze dzieci,
przyjmują policzki i zdrady,
a nasze wiersze
bolą je po latach
przy życzliwie otwartym lustrze.
Ale to jeszcze nie koniec. Wiemy,
że za kilkanaście lat
ich dziąsła zaczną żuć zapewnienia,
że tylko nas kochały wtedy
róża przestanie być kwiatem, a księżyc
szybko zajdzie i grzechy
wejdą do mieszkań w wypłowiałych,
niemodnych sukienkach.
Bezzębna dobroć opinać będzie
ich ciężkie ciała.

Aleksander Nawrocki

Idealista - Aleksander Nawrocki

M.C.Escher

Idealista

Kochał szalone dziewczyny,
dla których marzenia były jak gwiazdy -
realne. Drwił z formy zbyt doskonałej.
Puszczał mity na rwącą rzekę
i patrzył jak tonęły:
kolorowo - piękne wycinanki.
Nie znosił widoku krwi. Jako władca
mordowałby cudzymi rękami sam
stojąc w ogrodzie z myślą
o rozdźwięku między ideą a czynem.
Poddani nienawidziliby
jego czystego życia, skłonności do kontemplacji
i krwawego niszczenia zła.
Nawet Bóg,
zawsze elastyczny,
w zależności od ducha czasu,
wykląłby jego egocentryczną etykę.

Najlepiej czuł się na morzu,
albo wśród stepów, które trzeba przebyć,
by odnaleźć pełnię siebie.
Dlatego kobiety bały się go lub nie zauważały.
Nie znosił im nawet kłamstw
(w kłamstwa mężczyzn kobiety lubią stroić się
na równi z brylantami).
Ta, którą wprowadził
do wspaniałego i posępnego pałacu,
zdemolowała ściany skacząc
ku za wysoko umieszczonym oknom.
Uciekła z chłopcem stajennym w chwili,
gdy niósł jej gałąź czeremchy ze świata ludzi.

Pozostał mu, po wielokroć biczowany,
cień między ideą a czynem,
więc celem jego się stało
cień ten oderwać od krzyża.

Aleksander Nawrocki

Miłość jest wzniosła - Aleksander Nawrocki

Jacques-Louis David - Mars i Wenus - 1824

***

Miłość jest wzniosła,
póki nie zdradzisz jej z kobietą.
Jej biodra i mściwe włosy
nie chcą uwierzyć,
że w mężczyźnie są wędrówki,
których nawet busola nie zna.

I jeszcze Eden samotności,
gdy absolut wychodzi zza kolumn,
gdzie tu wtedy miejsce na broszki i brokat
sylwestrowej sukienki.

Miłość i mężczyzna:
dwa brzegi przeciwlegle,
które obmywa rzeczne imię kobiety,
ale ta woda przemija,
ale ta jesień - nie nasza,
choć skały drążone spadają
i niebo od drogi siwe.

Aleksander Nawrocki