Baranek - Stanisław Staszewski

Baranek

Ach ci ludzie, to brudne świnie,

Co napletli o mojej dziewczynie,

Jakieś bzdury o jej nałogach,

To po prostu litość i trwoga.

Tak to bywa gdy ktoś zazdrości,

Kiedy brak mu własnej miłości,

Plotki płodzi, mnie nie zaszkodzi żadne obce zło

Na mój sposób widzieć ją...

"Na głowie kwietny ma wianek,

W ręku zielony badylek,

A przed nią bieży baranek,

A nad nią lata motylek."

Krzywdę robią mojej panience,

Opluć chcą ją, podli zboczeńcy.

Utopić chcą ją w morzu zawiści,

Paranoicy, podli sadyści,

Utaplani w brudnej rozpuście,

A na gębach fałszywy uśmiech,

Byle zagnać do swego bagna, ale wara wam!

Ja ją przecież lepiej znam...

"Na głowie kwietny ma wianek,

W ręku zielony badylek,

A przed nią bieży baranek,

A nad nią lata motylek."

Znów widzieli ją z jakimś chłopem,

Znów wyjechała do Saint Tropez,

Znów męczyła się, Boże drogi,

Znów na jachtach myła podłogi.

Tylko czemu ręce ma białe?

Chciałem zapytać - zapomniałem,

Ciało kłoniąc skinęła dłonią, wsparła skroń o skroń

Znów zapadłem w nią jak w toń...

"Na głowie kwietny ma wianek,

W ręku zielony badylek,

A przed nią bieży baranek,

A nad nią lata motylek."

Ech, dziewczyna pięknie się stara,

Kosi pieniądz, ma jaguara,

Trudno pracę z miłością zgodzić,

Rzadziej może do mnie przychodzić,

Tylko pyta kryjąc rumieniec,

Czemu patrzę jak potępieniec?

Czemu zgrzytam, kiedy się pyta - czy ma ładny biust?

Czemu toczę pianę z ust?...

"Na głowie kwietny ma wianek,

W ręku zielony badylek,

A przed nią bieży baranek,

A nad nią lata motylek!"

Stanisław Staszewski

Nie dorosłem do swych lat - Stanisław Staszewski

Nie dorosłem do swych lat

Nie dorosłem do swych lat

Masz mnie za nic, dobrześ zgadł

Jak tak można? - pytam was

Tyle lat marnować czas

Nauczyłem w życiu się

Paru rzeczy - wszystkich źle

Ale moją dróżką idź

Gdy się już nie daje żyć

La, la, la, la - wszystko prostsze, gdy się śpiewa i gra

La, la, la, la - gdy po szklance koniak spływa jak łza

Gdy toczy noc wszystkich godzin ciemnych zdrady i zła

A w sercu już zamiast krwi tylko popioły i kurz,

tylko popioły i kurz

La, la, la, la, - wszystko prostsze, gdy się śpiewa i gra

La, la, la, la - gdy po szklance koniak płynie jak łza

Gdy toczy noc wszystkich godzin ciemnych zdrady i zło

I kiedy dłoń ściska szkło, w którym przez płyn błyska dno

Inni zawsze wiedzą, co

Jak, dlaczego, gdzie i kto?

Komu wziąć, a komu dać

A ja nigdy, kurwa mać

A już nie daj Boże, gdy

Jakaś się spodoba mi

Zamiast brać bez zbędnych słów

Plączę i się kończę znów

La, la, la, la - wszystko prostsze, gdy się śpiewa i gra

La, la, la, la - coż, że wszyscy są mądrzejsi niż ja

Mieć, co się chce, można tylko, kiedy przegra się grę

A w sercu już zamiast krwi tylko popioły i kurz,

tylko popioły i kurz

La, la, la, la - wszystko prostsze kiedy ciebie się ma

La, la, la, la - po kieliszku koniak płynie jak łza

Cóż, że wszyscy są mądrzejsi niż ja

Utopi noc naszych godzin zimnych zdrady i zło

Bądź ze mną, bo w mgle lat zginie nam "la, la" - słuchaj to.

Stanisław Staszewski

Knajpa morderców - Stanisław Staszewski

Knajpa morderców

Nie szukaj drogi, znajdziesz ją w sercu...

Smutna jest knajpa byłych morderców.

Niech Cię nie trwożą, gdy do niej wkroczysz,

Płonące w mroku morderców oczy.

Nieważny groźny grymas na gębie,

Mordercy mają serca gołębie.

Band, armii, gangów i czarnych sotni,

Wczoraj - rycerze, dziś - bezrobotni.

Pustką i chłodem wieje po kątach,

Stary morderca z baru szkło sprząta,

Szafa wygrywa rzewne kawałki,

Siedzą mordercy, łamią zapałki.

Czasem twarz obca mignie - i znika,

Zaraz się dźwignie ktoś od stolika,

Wróci nazajutrz z miną nijaką,

Bluźnie na życie, postawi flakon.

Każdy do niego zaraz się tłoczy,

W krąg nad szklankami błyskają oczy

I zaraz każdy lepiej się czuje:

Jeszcze morderców ktoś potrzebuje!

Może nareszcie któregoś ranka

Znowu się zacznie wielka kocanka

I wrócą chwile godne zazdrości,

Znów będą płacić za przyjemności.

Znów w dłoni, zamiast płaskiej butelki,

Znany kształt kolby od parabelki.

A w końcu palca wibruje skrycie,

Jak łaskotanie: tu śmierć, tu życie...

Wracajcie, słodkie chwały godziny,

Sławne gonitwy i strzelaniny.

Tak tylko można znowu być młodym -

Zabić - i z dumą czekać nagrody.

W knajpie morderców gryziemy palce,

Żądze nas dręczą i sny o walce.

Ale kto dzisiaj mordercom ufa? -

Więc srebrne kule śpią w czarnych lufach.

Zmazując barwy lasom i polom

Mknie balon nocy z knajpy gondolą.

Kiedyś tak jasno, a dziś tak ciemno -

Wroga nie widzę, wroga przede mną.

Rwie łeb od tortur alkoholowych,

Lecz wśród porcelan i rur niklowych

Człowiek się znowu czuje półbogiem,

Bo oto stoi twarzą w twarz z wrogiem.

Kula jak srebrna żmija wyskoczy,

W lustrze nad kranem zagasną oczy,

Czoła morderców skry potu zroszą,

Gdy milczkiem ciało za drzwi wynoszą...

Gdy bije północ!

Stanisław Staszewski

Notoryczna narzeczona - Stanisław Staszewski

Notoryczna narzeczona

Blask łun nad miastem lśni.
Ciem cień, a za drzwiami wy.
Mrok, kwiat - wystarczy wam za ślub,
Mdły gest - zamiast przysiąg - “aż po grób”.
Notoryczna narzeczona,
Gdy zaśniecie wróży z kart:
Czy na życie wystarczycie,
I co każdy z was jest wart?
W damę kier z jej ciała spływa
Grzana w waszych betach krew.

Na nic wszystko, nocą wiecznie się odkrywa
Nieśmiertelny walet trefl.
Zły czas, wśród obcych ścian.
Róż już nie przynosi pan.
Dzień w dzień wyłazi z niego zwierz.
Ból, wstręt - i to wytrzymać trzeba też.
Notoryczna narzeczona
Nie pamięta chamskich wrzaw.
W całym życiu tylko ona
Wierzy w wielkość waszych spraw.
I nie może, choćby chciała,
Nawet was po pysku zbić -
Bo ją babcia kiedyś ostrzegała,
Że rozsądną trzeba być.
Wciąż lęk - bo gdzie stąd iść?
Wszak człek - to nie jesienny liść.
Strzeż się do dawnych tęsknić lśnień.
Zgnił czas, choć tropem z miasta jeszcze dzień.
Do drzwi puka wieczorami
Z butelkami cały gang
I w dom zmienia się czasami
Meta w rytmie starych tang.
Notoryczna narzeczona
Pijąc śmieje się do łez,
Gdy wraz z nocą wasza miłość kona,
Znów samotna jest jak pies.

Stanisław Staszewski

Zastanówcie się sami - Stanisław Staszewski

Zastanówcie się sami

Zastanówcie się sami - czemu w domu, nocami,
Tylu ludzi się budzi - i wam też chce się wyć?
Na obiedzie u cioci wylewacie kompocik
I płaczecie w klozecie - jak by hańbę tę zmyć?
To z lat dawnych w was gości superata młodości,
Głupstwa, lęki i męki, których z serca nie wygnał czas.
Czasem męczy myśl taka - zabić w sobie szczeniaka,
Lecz mknie czas, a jak drzazga - to kalectwo tkwi w nas.
Ty też wiesz - co to znaczy - czy za szybko czas gna,
Czy za powoli? - to boli i się kończy na łzach.
Będziesz tęsknić do krzyku za ptakami tropików,
A tu noc i znajomi i deszcz stuka o dach…
Tylko czasem, wśród mroku, straszy i krąży wokół
Zamyślony marabut, w lepkich błotach błądzący ptak.
Lecz dzień lęki wymiecie, więc spokojnie możecie
Drzwiami trzasnąć i zasnąć, gdy “dobranoc” powiemy Wam.

Stanisław Staszewski

W czarnej urnie - Stanisław Staszewski

W czarnej urnie

W czarnej urnie moich wszystkich czarnych lat
Czarna błyskawica spala czarny kwiat,

Czarne słońca gasną, wschodzi czarny nów,
Spieszmy się, nim czarny dzień powróci znów.
Twoje ciało złote zwija się jak dym,

Drga i złotym potem płonie, a ja w nim,
W czerni tonąc piję złoto z Twoich ust,
Tak, jak tamtej wiosny sok z rozdartych brzóz.
Ale wciąż dokoła pełznie tamten świat -
Mych toporów krwawych, Twoich barwnych szmat,
Wciąż ciaśniejszy wokół poplątany krąg,
Coraz częściej straszy zimno naszych rąk.

Ni nam samym, ni we dwoje zostać nam,
Ni nam samym, ni bez siebie żyć.

Nie odmieni żaden spazm
Mgły co była stalą w stal znów...
Nie próbujmy jeszcze raz
skuwać się łańcuchem słów.

Tylu istnień czas jak jedna chwila zbiegł,
Jak to dawno? Może tydzień, może wiek...
Na mój barłóg czas jak deszcz jesienny mży,
Zmywa ślady moich łez i Twojej krwi.
I okrywa z wolna zapomnienia płaszcz
Noc, gdy pierwszy raz pluliśmy sobie w twarz,
Śpiewaliśmy wtedy, szczęście - ja, Ty - fart,
Jak sztylety wbici w siebie, aż do gard.
Serce pękło z żalu, dłoni zimną kiść
Ogrzej nad popiołem - już możemy iść,
Ty - w swe zamki z błota, ja - w śmierdzący szynk,
A dom pusty jak pałacyk Mayerling.

Ni nam samym, ni we dwoje zostać nam,
Ni nam samym, ni bez siebie żyć.

Słyszę Twój stłumiony głos.
Mówisz słowa gorzkie przez łzy...
Lecz już we mnie tylko złość,
Zimna wściekłość, już nie Ty.

Ni nam samym, ni we dwoje zostać nam,
Ni nam samym, ni bez siebie żyć...

Stanisław Staszewski