Niczym długa cienka struna - Jaromir Nohavica

Niczym długa cienka struna

Niczym struna co się pręży

oczekując na mój dotyk

Niczym przemoczony księżyc

który płynie srebrem wody

Niczym wraki u nabrzeży

grosze dane pokojówce

Niczym dzwony miejskiej wieży

gdy u bramy obce hufce

Taką czuję smutną ciszę

taka ciemność płynie we mnie

póki czarne brzmią klawisze

jednostajnie i niezmiennie

Tylko takie pieśni umiem

Tylko takie pieśni umiem

Tak jedynie świat rozumiem

Niczym liść co jeszcze płonie

choć już jesień na walizkach

Niczym chłodne cudze dłonie

lecz nie twoje, moja bliska

Niczym puste obietnice

których tyle się wytliło

Jak milczące twe źrenice

co nie proszą mnie o miłość

Niczym brzemię niepotrzebne

które niosę bez uśmiechu

Niczym ptaki, ech, podniebne

ptaki lżejsze od oddechu

Niczym pierwszy haust powietrza

jak ostatni błysk płomienia

Jak milczącej nocy bezmiar

i jak miłość której nie ma

Jaromir Nohavica

przełożył Antoni Muracki

Mam ledwie bliznę - Jaromír Nohavica

Mam ledwie bliznę

Za stary jestem, by uwierzyć w rewolucję
Kryję się w cieniu, by przed światem uciec
I nie smakuje mi podgrzewany ryż z torebek
W kieszeni aspiryna, bo mogę być w potrzebie
A przez igielne ucho, po mojemu, przejść nie zdołam,
I gnam po cichu, by mnie nie dopadła wilcza sfora
A co z aniołem ? –gdyby ktoś wiedzieć chciał-
Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał…

Popiół na marynarce, krawat pokryty sadzą
Moje niezgrabne palce z supłem sobie nie poradzą
Gdy czasem mi do płaczu – szybko łzy połykam
I tańczę w zgodnym rytmie – dopóki gra muzyka
Mam w oczach kawał świata , wiele mi wpadło w ręce
A gdy mą trąbią sławę – mam zawstydzone serce
A co z aniołem? – gdyby ktoś wiedzieć chciał –
Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał…

Poznałem prezydentów i drabów, co chcą zabić
Nagi przyszedłem na świat , i odejdę nagi
Gdy miałem lat piętnaście – widziałem ruskie tanki
Dzisiaj po przepowiednie odsyłam do cyganki
Lecz zanim, święty Piotrze, wezwiesz na rozmowę
Przed poezją czeską pozwól schylić głowę
A co z aniołem? – gdyby ktoś wiedzieć chciał –
Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał…
W Paryżu L’humanite po rosyjsku czytam z rana
Z Biblii rozumiem zaś zaledwie pojedyncze zdania
Od plastikowych łyżek w Stanach miałem już zajady
Do Hypernovej jadę, by się napić dobrej kawy
Choć asa mam w zanadrzu , to mówię pas świadomie
I chcę by kiedyś Banik dokopał Barcelonie
A co z aniołem? – gdyby ktoś wiedzieć chciał –
Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał…

Niektórzy mają skłonność do dziwnych upodobań
A ja cię, moja miła, tak niezmiennie kocham
Kiedy się krzątasz w kuchni, gotując konfitury
Gdy dyrygujesz domem z rodzinnej partytury
I choć nas w różne strony niesie spraw lawina
To złe wspomnienia dla dobrych zapominam
A co z aniołem? – gdyby ktoś wiedzieć chciał –
Mam ledwie bliznę, bo przy mnie stał…

Jaromír Nohavica

Petersburg - Jaromir Nohavica

Petersburg

Kiedy spada noc
na dachy Petersburga
w duszy czuję żal.
Zbłąkanego psa
nie nęci chleba skórka
i nie będzie żarł
Moją miłą
kniaź Igor dzisiaj bierze.
Nad szklanką wódki
majstruję przy giwerze.
Gawron usiadł
na dachu w Petersburgu.
Niech to wszystko szlag!
Nad horyzont
fruną ptaki ślepe
w zorzy krwawy róż.
Moja dusza
poszarzała stepem
ma na szyi nóż.
Mej tęsknoty
od Pragi aż do Kowna
tyś jest winna
Nadieżdo Iwanowna.
Dziurka w skroni...
Już z rżeniem czterech koni
sunie czarny wóz.

Jaromir Nohavica
przekład Antoni Muracki

Moje smutne serce - Jaromir Nohavica

Leonid Afremov

Moje smutne serce

Nad mą głową chmury pełne mroku
co z miłością pytam ludzi wokół
moje serce
smutne serce

Nagi bosy w mieście pełnym huku
ja miłości szukam absolutu
moje serce
smutne serce

Nie ma nie ma wszystko złuda marna
zaśniedziałe szyldy na lombardach
moje serce
smutne serce

Jaromir Nohavica
przełożył Jerzy Marek

Darmodziej - Jaromír Nohavica

Darmodziej

Karelowi Šiktancowi

Słyszałem jego krok wzdłuż mojej kamienicy

Utkwiłem chciwy wzrok, gdy kroczył po ulicy

Chorałem flet mu brzmiał donośnie - niczym dzwon

I był w tym cały żal i czerń tysiąca wron

I wtedy zrozumiałem nagle - że to on

Na boso zbiegłem w dół wyszedłem mu naprzeciw

W podwórzu głodny szczur buszował w stercie śmieci

Przy bokach ciepłych żon gdzie chuć z miłością śpi

wtuleni w kołdry schron rodzinny grali film

A ja tak chciałem znać odpowiedź - dokąd iść

Po bruku gnałem w dół, żeby mu zabiec drogę

Miał płaszcz z wężowych skór i wokół wiało chłodem

Obrócił ku mnie twarz swe oczy pełne wron

A blizny dawny blask skrywały niby szron

I wtedy zrozumiałem nagle, kim był on

Ze strachu ledwo szedł i słaniał się jak kloszard

Do ust przykładał flet od Hieronima Boscha

W niebie się księżyc tlił jak lampa w ciemną noc

jak mój sumienia krzyk, gdy rzyga schlane w sztok

I że to jest Darmodziej czułem że to właśnie on

Mój Darmodziej, miłość gra, wierny naszym losom

Bard, który zna wszystkie sny i przemyka nocą

Mój Darmodziej, słodki grzech z jadem pod językiem,

Gdy sprzedać chce to co ma - igły ze słownikiem.

Przez miasto wczoraj szedł ot - zwykły domokrążca,

A drogi jego kres znaczyła krwawa wstążka

Flet jego wziąłem ja, a brzmiał mi niczym dzwon

i był w nim cały żal i czerń tysiąca wron

I wtedy już wiedziałem, że ja to on

Wasz Darmodziej, miłość gram, wiernym waszym losom

Bard który zna wszystkie sny i przemyka nocą

Wasz Darmodziej, słodki grzech, z jadem pod językiem

Gdy sprzedać chcę to co mam - igły ze słownikiem.

Jaromir Nohavica
przeł. Antoni Muracki

Plebs blues - Jaromir Nohavica

Plebs blues

Gdy po raz pierwszy zobaczyłem piramidy

W Cheopsa czy Ramzesa chciałem splunąć twarz

Roboczy wół z miliona innych ledwie żywych

Co na czyjś rozkaz musi dźwigać każdy głaz

A oni mają wizję skrzydlatego Sfinksa

By po wsze czasy wysławiano ich

Ja do pershingów wkręcam jakieś świństwa

I kiedy coś się schrzani pierwszy biorę w pysk

To jest mój plebs blues, plebs blues, plebs blues

I jestem wdzięczny za pęk brukwi czy cebuli

Ja pajac dziejów, bezimienny widz

Włócznia Cezara, wykałaczka Kaliguli

Skaza na negatywie, którą łatwo zmyć

I co podnoszę głowę czuję chłód nagana

Reżim czy demokracja dla mnie jeden pies!

Więc wątpię w miłosierną moc Chrystusa Pana

I w to, czy w ogóle jakiś Chrystus jest

To jest mój plebs blues, plebs blues, plebs blues

Ja na swym krzyżu ponoć dźwigam losy świata

Chociaż na co dzień mam ze światem pański krzyż

Co z tego, że na księżyc człowiek może latać

Gdy ja niezmiennie w gnoju muszę tkwić

Ja przecież też mam serce, serce które płonie

Myślicie, że wystarczy chlebem zatkać dziób

Popatrzcie tylko na me spracowane dłonie

Czemu nikt nie chce słuchać moich słów

To jest mój plebs blues, plebs blues, plebs blues

Nie wierzę w puste słowa, wierzę tylko w siebie

A czego nie zagarnę nie będę miał

Raj mi po śmierci, głupcy, obiecują w niebie

A ja tu żyję i tu chciałbym mieć swój raj

Choć jestem tylko jednym z bitych i przegranych

Ja kółko w maszynerii, w końcu mówię nie!

Te głupie piramidy wznoście sobie sami

Możecie mnie dziś wszyscy pocałować w de..

To jest mój plebs blues, plebs blues, plebs blues

Jaromir Nohavica

przekład Antoni Muracki

Gradobicie - Jaromir Nohavica

Elżbieta Brożek

Gradobicie

Jesteś jak gradobicie w żyta łanie
Jesteś jak powódź w Pakistanie
Jak dzikie wino koło leśnej ścieżki
Kobieto jesteś zapowiedzią klęski

Jak sprytny księżyc zmieniasz fazy
Jak ciężarówka mylisz bazy
Jak skazaniec patrzysz spoza kraty
Przez ciebie wpadnę w tarapaty

Ty jesteś grzesznych marzeń stacją
Miłosną komplikacją
Na twoim niebie chmury rodzą się i giną
Jesteś mym ciepłym miejscem pod pierzyną

Jesteś jak arbuz rozkrojony
Zmoro facetów napalonych
Jak jaszczurka w spirytusie zanurzona
Opały to twa mocna strona

Ty jesteś grzesznych marzeń stacją
Miłosną komplikacją
Na twoim niebie chmury rodzą się i giną
Jesteś mym ciepłym miejscem pod pierzyną


Jaromir Nohavica
przekład Renata Putzlacher