SEQUENTIA
|
SEKWENCJA
|
|
Dies irae, dies illa,
Solvet saeclum in favilla:
Teste David cum Sibylla.
|
Dzień to gniewu, dzień co zburzy
I w popiołach świat zanurzy,
Jak z Sybillą Dawid wróży.
|
|
Quantus tremor est futurus,
Quando judex est venturus,
Cuncta stricte discussurus!
|
O, jak wielka będzie trwoga,
Gdy przed ścisłym sądem Boga
Stanie grzesznych rzesza mnoga.
|
|
Tuba, mirum spargens sonum
Per sepulchra regionum,
Coget omnes ante thronum.
|
Odgłos trąby archanioła
Grzmiąc wśród grobów dookoła
Wszystkich przed tron Boży zwoła.
|
|
Mors stupebit, et natura,
Cum resurget creatura,
Judicanti responsura.
|
Śmierć z przyrodą oniemiała,
Ujrzy cud, gdy ludzkość cała
Na sąd pójdzie zmartwychwstała.
|
|
Liber scriptus proferetur,
In quo totum continetur,
Unde mundus judicetur.
|
Księgę ludzkich spraw otworzą:
Z niej to przed stolicą Bożą
Przeciw światu śledztwo wdrożą.
|
|
Judex ergo cum sedebit,
Quidquid latet, apparebit:
Nil inultum remanebit.
|
Sędzia tedy, gdy się zjawi
Co się kryło, jawnym sprawi,
Nic bez pomsty nie zostawi.
|
|
Quid sum miser tunc dicturus?
Quem patronum rogaturus,
Cum vix justus sit securus?
|
Cóż ja powiem, człek ubogi:
W czyje mi się schronić progi,
Gdy i święci nie bez trwogi?
|
|
Rex tremendae majestatis,
Qui salvandos salvas gratis,
Salva me, fons pietatis.
|
Królu straszny w swej wielkości,
Co świat zbawiasz mimo złości,
Zbaw mnie, Zdroju łaskawości!
|
|
Recordare, Jesu pie,
Quod sum causa tuae viae:
Ne me perdas illa die.
|
Pomnij, Jezu mój łaskawy,
Żem przyczyną męki krwawej:
Nie gub mnie w on dzień rozprawy.
|
|
Quaeens me, sedisti lassus:
Redemisti Crucem passus:
Tantus labor non sit cassus.
|
Ty szukałeś mnie znużony,
Jam krzyż twój odkupiony:
Niech nie będzie trud stracony.
|
|
Juste judex ultionis,
Donum fac remissionis
Ante diem rationis.
|
Słusznie pomsty sędzio, Panie,
Racz darować zlitowanie,
Nim rozprawy dzień nastanie.
|
|
Ingemisco, tamquam reus:
Culpa rubet vultus meus:
Supplicanti parce, Deus.
|
Zbrodniarz, kajam się za winy
Twarz mi palą grzeszne czyny;
Boże, przyjm me przeprosiny.
|
|
Qui Mariam absolvisti,
Et latronem exaudisti,
Mihi quoque spem dedisti.
|
Tyś odpuścił Magdalenie,
Dał łotrowi przebaczenie;
Ufam też i ja w zbawienie.
|
|
Preces meaenon sunt dignae:
Sed tu bonus fac benigne,
Ne perenni cremer igne.
|
Choć nie umiem prosić godnie,
Wszakże osądź mnie łagodnie:
Nie karz piekłem za me zbrodnie.
|
|
Inter oves locum praesta,
Et ab hoedis me sequestra,
Statuens in parte dextra.
|
Daj mi miejsce w owiec gronie
I od kozłów miej w obronie,
Stawiając mnie po prawej stronie.
|
|
Confutatis maledictis,
Flammis acribus addictis:
Voca me cum benedictis.
|
Gdy już pójdą potępieni
W wiekuisty żar płomieni
Wezwij mnie, gdzie są zbawieni.
|
|
Oro supplex et acclinis,
Cor contritum quasi cinis:
Gere curam mei finis.
|
Błagam z czołem pochylonym,
Sercem też na proch skruszonym:
Czuwaj, Panie, nad mym skonem.
|
|
Lacrimosa dies illa,
Qua resurget ex favilla.
Judicandus homo reus:
|
Dzień ów łzami zlan gorzkimi,
W którym na sąd z prochu ziemi
Grzeszny człowiek wstanie żywy.
|
|
Huic ergo parce, Deus.
Pie Jesu Domine,
Dona eis requiem. Amen.
|
Bądź mu, Boże miłościwy,
Dobry Panie, Jezu, daj
Duszom zmarłych wieczny raj.Amen. |
.webp)
