.

.

niedziela, 26 czerwca 2011

Powiedz, że wkrótce - Stanisław Barańczak

Chris Cocozza
Powiedz, że wkrótce

Powiedz krtani, że wkrótce. I powiedz powiece,
tej kołdrze z piaskiem pod nią, księżniczce, nad ranem
drażnionej ziarnkiem grochu. (Bo późno: po trzeciej).

W... no, to słowo, też na wpół martwe... w "powiecie"?
W powiecie skóry wszyscy znają się nawzajem.
Powiedz krtani, że wkrótce. I powiedz powiece.

Wieści krążą tu, z ust do własnych ust, powietrze
przez magnetofon tętnic przewija nagrane
pogłoski: ziarna gromu. Już późno, to przecież

prawie świt. Stań w łazience, patrz z bliska na powierzchnię
lusterka. Nie w twarz na dnie. W to, co zezna na niej
pyłek, rysa szkła. Powiedz krtani. I powiece.

Po pierwsze, że już wkrótce. Po drugie - po jeszcze
bardziej pierwsze - że całą widzianą na jawie
ciemnością ziarnka grobu, choć późno, poprzecie

właściwą stronę skóry, tę, gdzie się po wieczne
mgnienie skupiło Wszystko znane, nienazwane.
Którą? Wiesz przecież. Powiedz krtani. I powiece
na tym jej ziarnku globu, za późno: Po trzecie –

Stanisław Barańczak

2 komentarze:

  1. Jak dla mnie jeden z najtrudniejszych do interpretacji utworów Barańczaka. A jednocześnie tak niesamowicie sugestywny i dramatyczny, że chce się do niego wracać i wracać.
    Lubię takie klimaty :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak, ten wiersz jest niesamowity. Uwielbiam Barańczaka za to, że pisze trudne wiersze bo wyraża tym szacunek dla swojego czytelnika, dla jego wrażliwości i inteligencji. Miejsce dań podanych na talerzu jest w restauracji a nie w poezji. Tak sądzę:)
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń