.

.

sobota, 16 listopada 2013

Jesienna droga - Włodzimierz Słobodnik

Jesienna droga

Jesienna droga. Liście lecą deszczem rudym.
Idzie garbaty smutek, w chmury owinięty.
Na pewno taką drogą jechał doktor Judym
Samotny, zapomniany, smutny, odepchnięty.

Biegną po lepkim błocie gnane batem siwki.
Ciągną zieloną bryczkę, tętnią, rżą, chlupocą.
A wicher śpiewa, płacze jak lipowe skrzypki,
Z tęsknoty za kochanką swą – jesienną nocą.

Czasami przejdzie szary, mętny chłop z siekierą.
Czasami Żyd żałobny z workiem na ramieniu,
A konie tupią, chlupią, lecą w przestrzeń szczerą,
W zadumę, w smutek, w Polskę, w głuche mgły jesieni.

Włodzimierz Słobodnik

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz