O, cóż za koszmar! Kto obrazki
Poskładał, gdzie się nic nie zmienia?
Na rozświetlonych sal posadzki
Znów nie wpuszczono dziś sumienia…
I znów ten rechot pysznej złości,
Co mękę krwawych ran wyszydza…
Gdyby nie brakło sposobności,
Gwoździe wbijaliby do krzyża…
Wszystko jak zawsze. Koło miski
Warczenie kundli obrzydliwych
I czynowników tępe pysk.
Czas wracać. Już spłacone hołdy
Ku chwale kłamstwa i lokajstwa,
Pokoik mały mam i podły,
Ale na razie – żegnam państwa.
Tak błogo teraz opaść w ciszę;
Wypita octu pełna miara…
I skąd ten popłoch, gdy znów słyszę
Nielitościwy bieg zegara?
Rozumiem – ty masz rację własną,
I to stukanie twoje wieczne…
Ja też mam własną. Daj mi zasnąć,
Dopóki we śnie nie łżę jeszcze.
Innokientij Anienskij
przełożył Leszek Kołakowski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz