.

.

czwartek, 22 listopada 2012

Zapatrzenie - Max Meil

Jacek Malczewski - Krajobraz z Tobiaszem - 1904
Zapatrzenie

Tedy spoczywam na wzgórzu liściastem
I czuję życie moje, jako słońce,
które przesuwa się zwolna, jak cień ów,
ledwo spłoszony. Tu się nic nie stanie.
O, jak bezmiernie mnie to uspokaja!
Góry, jak śpiące psy, a przecie czujne,
rzeka wieczysta, most i kryty ganek:
temu-m oddany bez dna. I jest tak mi,
jakbym na skręcie dojrzał drogi smukłej,
jak z dali kroczy drobny Tobjasz wespół
z Aniołem, niknąc w pięknym krajobrazie.

Max Meil
przełożył Stefan Napierski

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz